Vilvoorde

Datum: 
Sunday, 13 April, 2014 - 08:30
Afstand: 
80
Taverne: 
Kinderboerderij
Voorbereiding: 
Patrick Desaeyer
Verslag: 

De Hel van Vlaams-Brabant: WTC2000 Kasseiklassieker - het relaas

Zondag 13 april 2014 was het reeds vrij warm toen de garagepoort open ging om 8H. Het zou die dag nooit meer koud worden...

Dat dachten ook de 14 gladiatoren die hun winterpels afgeworpen hadden om de hel van Vlaams-Brabant te bedwingen: 83km, 13km kasseien, 13 'secteurs' en 460 hoogtemeters er bovenop.

We wachtten nog even op Spartacus, maar toen die niet op het appel verscheen, ging het om 8h30, na de korte veiligheidsbriefing, met een stevige vaart richting secteur 13, les Pavés d'Opdorp. Nog geen 2km daarna kwam Yvan reeds de gangmakers Kris en Sigwin ter orde roepen: starten tegen 30km+ was wat overdreven voor deze tocht.

Gehoorzaam temperden ze hun stalen ros zodat uiteindelijk iedereen samen 10km verder over de tweede zone, de 1km lange Kleistraat in landelijk Merchtem, dobberde. Het grappige waren de golfbewegingen in het peloton: de kleine berggeiten sprongen naar voor als het landschap niveauverschillen begon te vertonen, maar als er kinderkopjes ten tonele verschenen, was het de beurt aan de krachtpatsers. Nog anderen strooiden een ganse dag zand in de ogen van de rest maar waren altijd wel met de besten mee op klimmetjes en kasseien (met latere doelen op het jaar voor ogen?), nietwaar Michel?

De 1.6 km kasseien van de Lovegemblokstraat in Wolvertem zorgden voor een eerste scheuring in het pak. Dirk plaatste nog een demarrage om tijdig foto's te kunnen nemen van de voorbijrijdende mannen in lycra, maar kwam net te laat om de eerste linie Kris, Geert, Alain en mezelf te digitaliseren.

In de aanloop naar de Beigemsesteenweg (secteur 10), een eerste ijkpunt, viel de eerste platte band. Sommigen lachten dat het iets met een fietsmerk te maken had. In ieder geval werd Erik onttroond na 3 jaar als "king of the beigem".

Platte band voor Kris? Mijn oog! Even een rustpauze inbouwen om dan te ontploffen op de Beigem. Truuken van de foor. Bart was verrast dat er na zijn eindsprint toch nog een paar honderden meters kasseien bleken te zijn en Marc en Danny weigerden steevast het comfort van de fietspaden op te zoeken - respect!

Weer trokken de gladiatoren verder, eerst richting de Grimbergse Oyenbrugstraat, een mooie strook volgens sommigen, donder en onweer volgens anderen, en zo richting Vilvoorde, met wat hoogtemeters.

De Windberg tussen Vilvoorde en Grimbergen, in de top 100 van Vlaamse hellingen met zijn 10% maximum stijging, scheidde het kaf van het koren: Marc, Jurgen en ikzelf hadden last van slepende remmen op dit stuk waardoor de rest wat sneller verder kon. Alain zat al weken te dromen van deze puist. Naar beneden via de salonkasseien van het centrum van Grimbergen, capital of the cobble, als je het aantal kasseien per m² hier uitrekent. In Grimbergen sneden we de langste "secteur" aan: de combinatie Noodbeekstraat-'s Gravenmolenstraat-Hof ter Sprietstraat-Hof ter Weerdestraat, een traject van 3km, gaande van slecht tot slechter, maar niets kon het peloton tegenhouden. Tom ontbond hier al zijn duivels, in een gevecht voor respect tussen Kris, Geert en Tom.

Daarna opnieuw de geasfalteerde hoogte in om te belanden aan het psychiatrisch ziekenhuis Sint-Alexius, een klimmetje dat iedereen vleugels gaf om dan onversaagd richting Douwe Egberts af te dalen en zo toch wel meerdere kilometers af te leggen zonder kasseien.

Het duurde daarna tot voorbij Meise, na de klim naar de Krogstraat, dat we op de Heirweg, weer even de spieren moesten opspannen voor wat gebalde stenen. Sommigen kloegen van rugpijn, anderen keken wat loens, nog anderen hielden nog altijd niet van kasseien. Links was wel een van de prachtigste panorama's te zien op het Atomium en daar sprak niemand van?

De Heirbaan werd de Romeinse baan om uiteindelijk de gladiatoren mits wat stijgen en dalen terug op hun gemak te brengen in de kassei-arena. Velocity in Brussegem begroette de passanten, maar deze hadden geen tijd, want het ging richting Kobbegem via de golvende Lepperstraat, en de steentjes van het Hoogveld, die we dit jaar maar voor de helft deden. Mag die dan wel meegeteld worden als strook?

Alvorens de poorten van Kobbegem binnen te rijden, was er eerst nog een verplicht lokaal circuit Domberg-St-Goriksstraat-Willem de Ganckstraat. Hier werden we opgehouden door een traagrijdende bestelwagen die het jong aanstormend talent niet de baas kon. Yvan was hier ook plots even verdwenen, zogezegd om Marc te zoeken? Nochtans kwam hij verbazingwekkend vlot aangepeddeld op het volgende klimmetje... Aangezien het nog te vroeg was voor een dagschotel in de Plezante Hof reden we maar door naar Mollem. De armada werd echter in zijn stormloop gefnuikt door een aangekondigde platte band. De tweede van de dag. Het fietsmerk werd hier bewust weggelaten om geen flauwe grappen te krijgen...

De vermoeidheid was ondertussen dermate bij de koprijders toegeslagen dat ze niet goed niet meer zagen dat ze de verkeerde zijde van de weg insloegen aan de kerk van Mollem. Maar goed, kasseien blijven kasseien, of ze nu links of rechts van de weg liggen. De discussie over de route liet toe aan Tom om een welgeplaatste splijtende demarrage te doen op de Strijdlandstraat, terwijl ik Kris op bijzonder professionele manier aan het afstoppen was.

Kuitegemsolidariteit noemt men dat.

Sector 1 (de 13de van de dag) of Den Dooren werd aangekondigd als de Jurgen-zone. Elk jaar plaatst hij hier zijn eindsprint en komt dan net 600m tekort. Het was reeds de ganse weg duidelijk dat Jurgen een plannetje had. Het was een gewemel van jewelste op die laatste strook maar plots kwam mega-jurgen van op links doorgestoomd net voor de bocht. Echter, de goden van de Dooren waren niet met Jurgen. Met ontegensprekelijk gemak smeet hij zich in de bocht net op het moment dat er een overaanbod aan keien (van het ergste soort) in die bocht kwam opzetten. Het snelheidsrecord platte band werd gescoord, waardoor Jurgen zich in dat laatste heldere moment van de dag nog net een weg kon banen als volleerd cyclocrosser in het veld. De rest van de groep dacht op dat ogenblik alleen maar aan Den Dooren en winst en liet Jurgen daar rustig wortel schieten. Het was pas op het eind van de zone toen Kris weer eens liet zien dat hij veel pijnstillende drankjes had ingenomen tijdens zijn ski-verlof en iedereen de winst op Den Dooren ontzegde, dat ons opviel dat Jurgen er nog niet was. Allemaal terug naar Jurgen, voor de stoere verhalen, het lachen met stunts, en de fotos van den Dirk. WTC-solidariteit noemt men dat. En dus voor een derde maal den Dooren.

Voor de rest zijn we allemaal rustig tegen 32.5 km per uur naar huis gereden om veel te laat aan de trappist en de verhalen te beginnen.

Drie platte banden, 15 kasseistroken dus, en heel veel trots in de ogen. Volgend jaar doen we het niet meer, die kasseien, of toch? Maar waarom wachten we 's morgens op Cancellara als we reeds 14 spartacussen in onze eigen rangen tellen?

Proficiat!

Voor alle anderen, herkansing via

http://www.routeyou.com/route/view/1691276/race-cycling-route/wtc2000-kasseiklassieker-vl-br-83km.nl

Patrick Desaeyer

Route: 
Route File: