Vilvoorde (kasseien)

Datum: 
Monday, 9 April, 2012 - 08:30
Afstand: 
80
Taverne: 
Kinderboerderij
Voorbereiding: 
Patrick Desaeyer
Verslag: 

DE KASSEIKLASSIEKER

Paasmaandag 9 april.
De ganse nacht geregend, dreigende wolken en het kwik dat twijfelt wat het wil gaan doen.
Ik kom aan de sporthal ietsje te laat en zie meteen blikken in de meeste ogen die iets weghebben van ontgoocheling.
Vandaag rijden we namelijk onze jaarlijkse kasseiklassieker : 83km waarvan een dikke 10km op kinderkopjes en ik alleen weet de weg.
Al weken worden de meest indrukwekkende excuses de wereld in gestuurd: "die kasseien zijn niet zo goed voor de rug", "als 't regent is 't misschien beter om de tocht niet te laten doorgaan", "misschien de tocht wat lichter maken om de nieuwe leden niet af te schrikken" ... Kortom het wordt een rit die niemand onbewogen laat.

Met een kordaat 'ok mannen, we zijn weg' vertrekken we als koene krijgers op hun stalen ros. Op naar de eerste van 13 kasseistroken, de luxesteentjes aan de Dries in Opdorp, die als het ware de loper uitrollen voor de Hel van Brabant, en dan is de kop er af. Er staat bovendien verdomd veel wind en weinigen hebben de spontane drang om het peloton op sleeptouw te nemen. Af en toe als het tempo onder de 25km zakt, schuift Geert naar voor om een snok aan de kop te geven.
We galopperen verder richting Merchtem waar de eerste uitdaging wacht: de Kleistraat, een sector van een 1000-tal meter gevolgd door een korte puist en de eerste breuk wordt al geslagen - dit voorspelt heel veel: vandaag zullen er kadavers vallen. Nauwelijks op adem gekomen, volgt een beest van 1,6km, de Lovegemblokstraat , Danny's geliefkoosde manier om naar Wolvertem te rijden. Eenmaal voorop moet je in dezelfde kadans verder, want de kasseien zijn enkel op de kop te berijden omdat ze zo slecht liggen. Michel en Geert ontbinden hier hun duivels en Alain wil intuïtief volgen maar besluit verderop wijselijk om nog wat reserve in de tank te houden. Hierna komt het peloton kruimelsgewijs samen op de asfalt, vol goesting uitkijkend naar de volgende sector een paar kilometer verderop: de Beigemsesteenweg. Net als in de aanloop naar Wallers begint het positioneren al voor de bocht rechtsaf en dan begint het afzien: eerst vals plat 2% gevolgd door een gedans van de ene kassei op de andere in licht neerwaartse richting om vanaf de kerk terug aan 3% te klimmen. Ik zie Geert opnieuw een scheur geven aan het pak, maar in de bocht parkeren, waardoor een inmiddels imposante Erik met vlag en wimpel aan komt gevlogen om boven zijn vlag te planten: de Beigem bastard ligt nog op zijn stuur te hijgen als de rest het beton op struikelt. De blik zit verborgen achter meters ondoorzichtbaar zonnebrilglas, maar ik kan me de bloeddoorlopen vermoeide ogen inbeelden, terwijl ik denk "de prijzen worden aan de meet gegeven".

We zetten de afdaling in naar Grimbergen maar besluiten om toch nog een strookje mee te pikken alvorens richting Vilvoorde te gaan: de Poddegemstraat, alweer een vettig strookje kasseien, die ons meer dan 1 km doet heen en weer botsen. Hoe aangenaam kan een stukje asfalt toch aanvullen daarna, zelfs al klimt ze aan 3%... We flirten met de grens van het spreekwoordelijke Kassei, een gehucht dat tot Vilvoorde behoort. Er wordt wat geklommen, er wordt wat gedaald, kwestie van wat afwisseling aan te brengen in een parcours gedomineerd door asfalt en kasseien, en komen uiteindelijk terug in de buurt van Grimbergen waar we wat leuke ogenblikken beleven: een klim van 10% waar menigeen een korte verzuring voelt, en de salonkasseien van Grimbergen-dorp, alwaar Erik beslist even wat telefonische quality-time te plegen met het thuisfront; daarna zowat de slechtste kasseien van gans de rit: de combinatie Noodbeekstraat-'s Gravenmolenstraat-Hof ter Sprietstraat-Hof ter Weerdestraat, meer dan 2km kuitenbijters waar soms de tubes tussen de kasseien blijven steken. Jurgen vindt de uitdaging nog niet groot genoeg en doet dit alles met een voorwiel dat niet helemaal vaststaat om wat jimmy op het wiel te steken. Sommige doen toch ook alles om op te vallen :-)

Daarna zijn we toch weeral blij dat er wat klimmetjes op asfalt komen: de Wilgenbaan doen we als groep maar op de Sint-Alexiusbaan voelt de ene al wat meer spanning op de billen dan de ander. Hier komt de vraag weer naar boven welke nieuwe pillen Alain aan het slikken is, want hij rijdt berggeit Yvan uit het wiel. Bart, koopt Alain iets bij jou wat we nog niet kennen?
De weg gaat verder via Meise, na nog een mini-sector die zelfs de moeite niet is om te vermelden - zo ervaren zijn we ondertussen. Eenmaal Meise door, richting kerkhof, pikken we een stukje van de Eddy Merckx-route mee, puur voor de symboliek, maar ook heel even omdat er een leuk klimmetje is gevolgd door, inderdaad, een kasseistrook: de heirbaan met uitzicht links - voor wie nog pap kan zeggen - op het Atomium. Een paar kilometer later, na wat dalen en stijgen, en ook wat tegenwind, na de kerk van Ossel, en wat geïnspecteer van elkaars status, volgt alweer een beest: het Hoogveld, ongeveer 1.2 km, oplopend aan 2% en tegen wind: hier worden cartouches met grote C verschoten, en er wordt al eens smalend opgemerkt of we de tocht niet wat moeten inkorten om op tijd binnen te komen. Alvorens vanuit Brussegem richting Mollem te sjezen, overleggen we even en, lang leve de democratie, er wordt gekozen om de tocht af te werken: eerst nog de kasseien van de Mollemstraat en de afdaling naar Mollem, en direct daarna de klim van de Strijdlandstraat met een obligate kasseistrook, waar clubkampioen Yvan even zijn naam alle eer komt aan doen met de woorden " dit is de mààne". En uiteindelijk, net voor we weer even gewoon zijn aan beton, komt de laatste sector op ons af: de dertiende, de kasseien van Dooren. Wordt het een ongeluksbrenger? Een kwelgeest? Of de kers op de taart voor een kasseiklassieker? In ieder geval schiet Jürgen als een speer uit een boog naar voor. De snoodaard. Al die tijd op safe gespeeld! En nu het tempo in de hoogte zwiepend! Maar de teerling is geworpen: als een rode vlag op een stier begint iedereen te sprinten op die laatste strook: hoe groter het blad, hoe meer het opgelegd wordt en er worden topsnelheden van 45km gemeten... Tijdig remmen op het einde is de boodschap.

Puffend en asfaltsgewijs gaat het nu huiswaarts via Merchtem, Peizegem en Buggenhout, waar er niet vaak meer onder de 30 wordt gereden, maar uiteindelijk komt de Kinderboerderij in zicht met de laatste 2-meter kasseistrook alvorens binnen na te gaan praten over al die heroïsche momenten van de dag.

83 km verder, 13 sectoren met in totaal meer dan 10km kasseien, weken over gepraat, en nu is iedereen Tom Boonen in het diepst van zijn gedachten. Misschien volgend jaar toch nog een extra sector toevoegen?

Patrick
 

nvdr : de link naar de rit op route you wordt eerdaags toegevoegd !

de befaamde rit in beeld : http://www.routeyou.com/route/view/302478/fietsroute-wtc-kasseiklassieker-vi
 

Route: 

6 comments

een perfecte weergave van de feiten :-)

Na het lezen van dit verslag zou een mens goesting krijgen om hem deze week opnieuw te rijden

Doe maar Kris, wij rijden wel ergens anders heen.

Prachtig geschreven Patrick.

Is het mogelijk om de verzekering van de club aan te spreken voor het verzorgen van de blaren op mijn handen, ik had geen tuinslang tss mijn stuurlint gewikkeld.

Ter informatie, die berggeit is ondertussen n'n ouwe bok geworden!!! ;-)

Het was inderdaad met een klein hartje dat we er aan begonnen, maar het was een schitterende rit, al moet ik toegeven dat ik kapot wat op het einde (maar vermoedelijk was ik niet alleen). Super, echt waar.

inderdaad schitterende rit en een op zijn minst even goed verslag.
echt een verborgen talent van Patrick, wie weet wat hij nog allemaal :-)